العالمين » ؛ « 1 » [ « بار خدايا ! تو دين خود را در هر زمان و روزگارى به وسيلهء امام و پيشوايى كه او را براى بندگانت علامت - راهنما - و در شهرهايت نشانه - راه حقّ - برپا داشته‌اى ، تأييد و كمك كرده‌اى ، پس از آنكه پيمان - دوستى - آن امام را به پيمان - به دوستى - خود پيوسته ، و او را سبب خشنودى خويش گردانيده‌اى ، و طاعت و فرمانبرى از او را واجب نموده ، و از فرمان نبردن از او ترسانيده‌اى ، و به فرمان‌برى فرمان‌هايش ، و باز ايستادن از نهى و بازداشتن او ، و به اينكه كسى از او پيشى نگيرد و از او واپس نماند فرمان داده‌اى ، پس او است نگهدار پناهندگان و پناه اهل ايمان و دستاويز چنگ‌زدگان ، و جمال و نيكويى جهانيان » . ] هر كس در اين بخش از دعا دقّت كند هم ديدگاه شيعهء اماميه را دربارهء اصل امامت مىشناسد ، و هم مىفهمد كه اين منزلت و شؤون از اوّل براى ائمهء معصومين عليهم السلام ثابت بوده و كسى چيزى بر آن اضافه ننموده است . امّا اين مسأله كه « هر كس بميرد و امام زمان خود را نشناخته باشد ، مثل مردن جاهليّت مرده است » اين هم يك اصلى است كه احاديث معتبرى به آن تصريح دارند ، احاديث متواتر ثقلين و سفينه ، همه به اين مطلب دلالت دارند . و بر اين مطلب - كه امامان دوازده نفرند و همه از اهل بيت پيامبرند و يازده نفر آنها از نسل على عليه السلام و فاطمه عليها السلام مىباشند كه اوّل آنها اميرالمؤمنين عليه السلام است و پس از او امام حسن مجتبى عليه السلام و پس از او

--> ( 1 ) . صحيفهء سجاديه ، فرازى از دعاى 47 .